Διαβάζω τον τελευταίο καιρό διάφορα πονήματα περί της ευθύνης των Ελλήνων πολιτών  για την σημερινή κατάσταση της οικονομίας μας. Για το πώς «κλείναμε τα μάτια στα κακώς κείμενα» του σπάταλου κράτους, των ζημιογόνων κρατικών εταιριών, των πανάκριβων εξοπλιστικών προγραμμάτων, της φοροδιαφυγής  κτλ κτλ.  

Η πολύνεκρη επέμβαση στη νηοπομπή με την ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα, αποδεικνύει ότι το Ισραήλ δεν διδάχθηκε τίποτα, ούτε από την επιχείρηση «Καυτό μολύβι» πριν ενάμιση χρόνο στη Γάζα, ούτε από το φιάσκο του πολέμου στο Λίβανο το 2006.

Στις δύσκολες ώρες που περνά τη ελληνική οικονομία, και που όπως δείχνουν τα πράγματα θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες στο άμεσο μέλλον, το παρόν editorial θα φαινόταν λογικό να σχολιάζει την οικονομική κρίση και τα μέχρι τώρα πεπραγμένα της ελληνικής κυβέρνησης. Έχουμε γράψει αρκετά και θα συνεχίσουμε να γράφουμε, αφού πλέον αυτό θα είναι το κυρίαρχο θέμα για πολύ καιρό ακόμη. Στο παρόν τεύχος δεν λείπει άλλωστε η σχετική αρθογραφία.

Η οικονομική κρίση που ταλανίζει την Ευρώπη, μας έχει μάθει μέχρι στιγμής δύο βασικά πράγματα. Πρώτον, ότι το περίφημο Σύμφωνο Σταθερότητας παύει να ισχύει όταν πρόκειται για τη σωτηρία των τραπεζών (ενώ για τους λαούς μπορεί να είναι όσο αυστηρό χρειάζεται) και δεύτερον ότι το κοινωνικό κράτος, που αποτέλεσε για χρόνια το κοινωνικό συμβόλαιο της Ευρώπης με τους λαούς της, πνέει τα λοίσθια.