Η Αμμόχωστος αποτελεί μια ανοιχτή πληγή για την Κύπρο και τους ελληνοκύπριους τα τελευταία 50 χρόνια. Η πόλη βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή και το νότιο τμήμα της, τα Βαρώσια, αποτελούν μια πόλη φάντασμα η οποία παρέμεινε κλειστή από το 1974 μέχρι το 2020 όταν και άνοιξε μόνο για επισκέπτες. Μέχρι την δεύτερη τουρκική εισβολή τον Αύγουστο του 1974 ο πληθυσμός στην πλειοψηφία του ήταν ελληνοκύπριοι που εκδιώχθηκαν και σήμερα ζουν σε πόλεις και χωριά της ελεύθερης Κύπρου.

Η Πράσινη Γραμμή της Λευκωσίας που χωρίζει την Κυπριακή πρωτεύουσα στα δύο συμπληρώνει φέτος 60 χρόνια ύπαρξης. Σε αντίθεση με ότι πιστεύουν πολλοί, η διχοτόμηση της Λευκωσίας δεν ήταν αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής το 1974. Η ιστορία της Πράσινης γραμμής ξεκινά τον Δεκέμβριο του 1963 όταν ξέσπασαν διακοινοτικές ταραχές στο νησί με την Τουρκία να απειλεί να επέμβει στρατιωτικά.

Εντός της Πράσινης Γραμμής στην Λευκωσία, απέναντι από το εμβληματικό ξενοδοχείο Ledra Palace όπου σήμερα χρησιμοποιείται από τις δυνάμεις του ΟΗΕ, βρίσκεται ένας ιδιαίτερος χώρος που συμβολίζει τις προσπάθειες επούλωσης του τραύματος του 1974 και τις ειρηνικής συνύπαρξης των δυο κοινοτήτων.

Την εποχή που κατασκευάστηκε, το αεροδρόμιο της Λευκωσίας ήταν από τα πιο μοντέρνα αεροδρόμια στον κόσμο. Αν και λειτουργούσε από το 1947, το terminal που σήμερα στέκει ερείπιο στην νεκρή ζώνη της Λευκωσίας, κατασκευάστηκε το 1968 με τέτοιο σχεδιασμό που επέτρεπε μέσω μεγάλων οπών στο ταβάνι να φωτίζεται με φυσικό φως ενώ όλες οι εγκαταστάσεις του ήταν πρωτοποριακές για την εποχή. Μέχρι το 1974 οι αεροδιάδρομοί του εξυπηρετούσαν πολιτικές και στρατιωτικές πτήσεις.