Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα λίγο πριν από την επανάσταση του 1910, η μεξικάνικη γη ήταν μοιρασμένη σε εννέα φέουδα. Όχι ότι η εξέγερση του Εμιλιάνο Ζαπάτα και του Πάντσο Βίγια άλλαξε και πολλά. Οι μεγιστάνες, εξακολούθησαν να είναι ένα χαρακτηριστικό της μεξικάνικης οικονομίας και κοινωνίας.
Από τότε που τα καρτέλ της κοκαΐνης μετακόμισαν από την Κολομβία στο Μεξικό, η χώρα ζει μια έξαρση της εγκληματικότητας άνευ προηγουμένου. Τα δελτία ειδήσεων είναι καθημερινά γεμάτα από μακάβριες ειδήσεις για αποκεφαλισμένα πτώματα, βασανισμούς και περίεργες εκτελέσεις, ενώ οι πόλεις στα βόρεια σύνορα με τις ΗΠΑ στρατοκρατούνται.
Το λεωφορείο από την Πουέμπλα έφτασε στην Οαχάκα βραδάκι, περασμένες οχτώ. Οι δρόμοι εξακολουθούσαν να είναι γεμάτοι κόσμο που έκανε τα τελευταία ψώνια του και μικροπωλητές να διαλαλούν την πραμάτεια τους.
Σε μια χώρα που φημίζεται για το διεφθαρμένο πολιτικό της σύστημα, την υψηλή εγκληματικότητα και τη διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, η δουλεία του δημοσιογράφου θεωρείται «υψηλού ρίσκου». Αν ο δημοσιογράφος αυτός είναι «ενοχλητικός» καλό είναι να έχει κάνει και μια… ασφάλεια ζωής. Αν είναι και γυναίκα, τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα, αν αναλογιστούμε ότι μιλάμε για τη «macho» κοινωνία του Μεξικού.
Μεξικό, Πρωτοχρονιά του 1994. Τουρίστες συγκεντρώνονται στην πλατεία του Σαν Κριστόμπαλ στην επαρχία Τσιάπας στο Νότιο Μεξικό. Ένοπλοι ιθαγενείς έχουν καταλάβει την πόλη και το Δημαρχείο.
-«Θα μας αφήσετε να φύγουμε»;
-«Γιατί θέλετε να φύγετε» απαντά ο μασκοφόρος με την ευδιάκριτη λευκή επιδερμίδα. «Απολαύστε την πόλη»
My writings on this page have been published (or intended for publication) in newspapers, magazines and various websites. They do not always reflect my personal views but I find them interesting.
Opinions on my blog are personal and do not necessarily reflect those of my employers.