Για όλους τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ένας πολιτικός υψώνει τη φωνή του ενάντια στον πόλεμο, επικαλείται το διεθνές δίκαιο και η δημοκρατία, τα δύο βασικά στοιχεία τα οποία γέννησαν την Ευρώπη μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και γίνεται σύμβολο για πολλούς ευρωπαίους- και όχι μόνο ευρωπαίους - πολίτες.

Ας μην είμαστε όμως τόσο εύπιστοι. Οι χώρες δεν έχουν συναισθήματα, έχουν μόνο συμφέροντα. Η Ισπανία, πάλαι ποτέ μεγάλη αποικιοκρατική δύναμη, δεν αγάπησε ξαφνικά τη δημοκρατία και το Διεθνές Δίκαιο. Στον πόλεμο του Ιράκ να θυμίσουμε ότι ήταν μέλος της τριπλής συμμαχίας με ΗΠΑ και Βρετανία.

Το ισπανικά οικονομικά συμφέροντα σήμερα δεν βλέπουν γιατί θα πρέπει να στηρίξουν έναν τέτοιο πόλεμο. Σχεδόν όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής είναι πελάτες της ισπανικής αμυντικής βιομηχανίας. Όταν δηλαδή η Ισπανία πουλάει οπλικά συστήματα από Αίγυπτο μέχρι Τουρκία και Καζακστάν είναι κακή και όταν λέει όχι στον πόλεμο στο Ιράν σώζει την τιμή της Ευρώπης; Να μην τρελαθούμε.

Όπως είπαμε οι χώρες έχουν συμφέροντα και μόνο. Ο Σάντσεθ, δεν θέλει να διαταραχθεί η ευημερία των «πελατών» του, ούτε θέλει να χάσει αυτές τις αγορές, ούτε θέλει να δει νέα κύματα μεταναστών στη χώρα του και ούτε θέλει η κοινή γνώμη στην Ισπανία να στραφεί εναντίον του σε μια χρονική στιγμή που είναι πίσω στις
δημοσκοπήσεις.

Καλός ο συμβολισμός, λέμε όχι στον πόλεμο, γενναία η στάση του Σάντσεθ απέναντι σε μια αυτοκρατορία που έχει καταλύσει κάθε ίχνος Διεθνούς Δικαίου, αλλά ας χαλαρώσουμε λίγο. Δεν ανακαλύψαμε ξαφνικά έναν νέο Τσε Γκεβάρα.